::   THE HISTORY OF THE BAND, YEARS 1975 - 1976
    ::   THE HISTORY OF THE BAND, YEARS 1977 - 1981
    ::   HISTORIA GRUPY W LATACH 1982 - 1988
    ::   HISTORIA GRUPY W LATACH 1989 - 1997
    ::   HISTORIA GRUPY W LATACH 1998 - 2001
    ::   HISTORIA GRUPY W LATACH 2002 - 2003
    ::   HISTORIA GRUPY W LATACH 2004 - 2007


The band was formed in 1968 in Willowdale, the northern suburb of Toronto. In the first line-up they played: Alex Lifeson (guitar), John Rutsey (percussion) and Jeff Jones (vocal & bass). Boys played both own compositions, as well as blues- rock standards. In August 1968 the band got a job in the café in subways of the Church of England in Willowdale ($25 for one performance). The problem consisted in the fact that they hadn't had the name. Musicians sat down in the John's basement and tried in a hurry to invent the sensible name. Then Bill Rutsey, John's elder brother, asked: "why won't you call Rush?" And it stayed to this day.

One September day Jeff Jones blew it and the band had to find his replacement quickly. An Alex's friend - Gary Lee Weinrib - became Jones' successor. "Alex called me and it usually meant, he wanted to lend my amplifier. However, this time he wanted to hire me." Gary who has preferred to call himself Geddy Lee, learnt a few works quickly, played with Rush and has stayed till today.

In May 1969 it there were frictions in the band and as a result Geddy was fired. Then he established a blues-rock band - Ogilvie and managed quite well. Whereas the new Rush line-up - Alex, John, Joe Perna (vocal, bass) and Lindy Young (vocal and piano), broke down very quickly. And so Alex and John persuaded Geddy to come back. This way the first official Rush line-up came into existence.

The band tried to sign a contract for releasing the record but none of manufacturing companies was interested in their music. Musicians tried to survive playing the countless number of shows in all sort of eating places. People wanted to listen to only known pieces, they weren't interested in the own production of the band. Presumably therefore the band decided to record a song of another performer and put it in the first, promotional single - Not Fade Away from Buddy Holly's repertoire (on the Side B they put their own composition – You Can't Fight It). They recorded it with their own expenditure under their own label – Moon Records. The single didn't help them to sign a contract, they decided to record the album at their own expense, however, with own compositions this time.

The album was recorded thanks to actively support of managers of the band - Ray Daniels and Vic Wilson. It was a very hard work. Recording sessions took place during nights, often after concerts. The band had the limited time and financial means. Musicians weren't able handle the production. Fortunately Terry Brown came out, helped the band and remained their producer for long years.

There were eight songs on the Rush album choosen from the stuff played live during last years. These were simple compositions with uncomplicated lyrics. After all two extended works stood out among the others - Here Again and Working Man. Critics compared the artistic work of the band to Led Zeppelin style. Due to the debut album it is possible to agree with them, but this imitation was imputed them in their later period. Rush never had a good press. They were always accused of a derivative, lack of invention, pompousness and exaggerated focusing on the technical side of the music. To entire happiness, both musicians and fans quickly stopped being upset with opinions of persons who are judging albums of all sorts performers in masses and promoting the empty music but don't simply understand Rush's artistic work.

The album started achieving popularity. He appealed to Donna Halper - the presenter of the WMMS radio from Cleveland. She contributed to the growth of the sale of the Rush album. The Mercury Records company became interested in the band. They signed a contract for the re-edition of the debut album and the few next. A concert tour was organised all over the United States. And in this moment something unexpected happened: in June 1974 John Rutsey left the band.

Why did Rutsey left? His health trouble was one of causes (Rutsey had diabetes). Howerver it wasn't the most important reason. Alex and Geddy had different views on the future of the band than their percussionist. Geddy: "It was a very difficult, complicated period. There was a sea of troubles. At one point it became clear that they would be solved provided that he will go his way, and we ours. Alex and I have always wanted to play more complicated music than at the beginning. But John didn't have such ambitions."

The album was supposed to appear in the USA and in Europe, a concert tour was planned but there was no drummer. The band began its search. Geddy: "One day the door of our practice room opened and a stupidly looking young man stopped in them with the tiny percussion set under his arm. And the bastard played this way that shoes had fallen from our legs. In this way Neil Peart has joined the band."


If Neil, which earlier played percussion in many bands in Canada and England, hadn't gone for audition, the band wouldn't heave survived the test of time. Neil's contribution to the work of the band showed itself to be significant. He was and he is an outstanding drummer, not only under the technical aspects, but above all because of the invention of using percussion instruments. Moreover, he took on the duty of writing lyrics (Alex and of Geddy weren't interested in it), and his texts started playing quickly an important role in the Rush artistic work, equally with music. And finally, he found the common language with other team members. Geddy: "Neil arriving was like finding the missing fragment of the jigsaw. He was the next person in our circle which also wanted to play sophisticated music. It is possible to say that he played the role of catalyst in the history of Rush. He was someone who caused that our ambitions could be satisfied."

After finishing the US tour, in January 1975 the band entered into the studio in order to record the second album. Musicians set their sights on: concentration on composition, more interesting arrangements, improving technique, as well as an extension of the subject of lyrics. Fly By Night album, produced by Terry Brown, was a milestone with reference to the debut album. All songs were well-thought-out and more carefully finished up. Some roused with the remarkable energy and play of guitars (Anthem, By-Tor and the Snow Dog), the other attracted with the mood and arrangements (Rivendell, In the End). Although the album was quite erratic, it was an outstanding announcement of the next works. The most important song on this record was, without a doubt, By-Tor and the Snow Dog – an epic story about the struggle between good and evil. The central, instrumental part, with splendid play of guitars, is a perfect illustration of the battle (a fight between guitar and bass), then battlefield and finally a song of the victory. This kind ocomposition, was a Rush's trademark in the early period.

The album was well received. In Canada it gained the gold certification and the band received the title of the most promising Canadian group. Radio stations and the musical press consistently ignored Rush, so they tried to play as many concerts as possible. Gradually they gained more and more fans. Rush decided to achieve success not going to any compromises.

Between shows the band wrote the new material. In July 1975 musicians entered into the the studio again in order to record the Caress Of Steel album. It was a big step forward. The composition of the record was clear and cogent. It is possible to divide the album into three movements. First, consists of three shorter songs. Dynamic opener - Bastille Day, then noisy I Think I'm Going Bald, bringing up the problem of growing old and balladic Lakeside Park, telling about memories of the happy childhood which remain eternally live. The second movement The Necromancer - three-part suite. The third movement – a suite The Fountain of Lamneth, a life story: from birth and desire for learning about the the secret of life, throughout the childhood, marked with rebellion against parents and teachers, the youth compared to the storm, the first love, the discouragement connected with problems with alcohol, disappointment with revealed secret of the life and feeling that you are always at the beginning. It is without a doubt one of the most important song in Rush's oeuvre.

Musicians were very proud of their work. However great disappointment met them. The album has sold very poorly. The press destroyed it, reviews limited themselves for searching for comparisons to different bands, and composition, in it final, were called boring (some critics, unfortunately, think so even today). These were very hurting opinions, because at present, although musicians claim that they don't like albums from that passage, many fans willingly are returning to those recordings. A concert tour was limited to small clubs in small cities. The atmosphere became more and more nervous because a record company pressed musicians to make their recordings "more commercial". Geddy: "It was very depressing. We weren't able to strike the positive energy in ourselves. From nowhere we couldn't hear not a single word of encouragement, something like «good work!» or «play something once more». From nowhere. So we started asking ourselves whether it is worthwhile pulling it. And a thought appeared that maybe we should disband."

After all to spite everything and everyone, the band recorded the next album. And it was a success. Stylistically, the album 2112, recorded in the frosty winter of 1976, didn't diverge from earlier. However, this time songs appealed both for musicians and for listeners. This album is regarded best by many Rush fans. Side A of this LP contains a musical tale about the world from the year 2112. World, where priest under the red star of the Solar Federation and by means of great computers, ruled united planets with a rod of iron. The hero was convinced that he is leading the perfect, tidied up life. One day he found the guitar in the cave. He was delighted with its sound and wanted to make people happy. However, he was gravely disappointed because priests destroyed the guitar regarded it as the loss of the time. When the resigned hero returned home, he saw a different world in a dream, destroyed by the federation a long time ago. World, where people live free and form wonderful works. He isn't able to return for living in his world. In the last part of this suite people from the dream returned to the planet and took it over.

This entire story, illustrated with wonderful music, constitutes the allegory of the fight of the individual against the imposed outline of living. After writing the text Neil Peart realized that he had used motifs from the Anthem - Ayn Rand's novel. It became the source of trouble since the band was accused of ultra right-wing and fascist views. Next, the symbol of the man directed against the red star, which became (designed by Hugh Syme) their logo, was a reason of accusations of the satanism. However nothing didn't change the fact that 2112 was received with enthusiasm on concerts (they still play it - in the whole or in fragments). One should also add that five songs put on the side B of the LP keep the level of the first composition. The album is completely even and draws attention from the beginning to the end.

The album was a success and with this time even unfriendly critics weren't able to disturb it. The band finally became well-known outside the American continent. It started playing in concert halls. The live album - All The World's A Stage (the name adopted from Shakespeare), recorded during shows in Toronto 11, 12 and 13 June 1976 became a resume of this good passage. Of course, critics found foult at this time again. It was about the fact that live performence had sounded too similarly to the studio versions. But everybody made very light of their opinions.

This live album closed a certain period. Here what musicians wrote in the note attached to the album: "This album to us, signifies the end of beginning, a milestone to mark the close of chapter one, in the annals of Rush."


The Band decided to open the second chapter directing their music to a little bit different way. Musicians made longer break, improved their playing skills, and also decided to introduce new instruments. Synthetizers appeared (classic, as also and served with feet) as well as varied percussive instruments, like bells or tubular bells. New album, entitled A Farewell to Kings, draw attention with the change of the style and the new sound. Former high-pitched sounds of guitars were tempered by synthesizers, so the sound became extensive and gained the new dimension. Operating the mood became very important. Composition were subdued, more tidied up. The band matured artistically. What's interesting, for the first time the album was recorded outside Canada - in Wales and England(London).

A baroque introduction to the song opening the album already surprised listeners. The other composition, Xanadu, is characterized by a long unfolding admission and unexpecting changes of the tempo. Its lyrics was based on the 19th-century poem of Samuel Taylor Coleridge and tells about searching the immortality which turns out to be a treacherous trap. The next straight line song Closer To The Heart is juxtaposing it and became the solid point of later shows. The lyrics for Cinderella Man was written by Geddy, inspired with film Mr Deeds Goes to Town. A romantic ballad Madrigal is a moment of quietening down before the final track. Cygnus X-I is a composition being characterized by unforeseen changes of the mood, a musical story about the travel towards the black hole, and its dynamic end remains in a memory long after the end of the record. The album A Farewell to Kings is the maturest record from the era of long and complex composition.

Hemispheres - the next album - is a quite strange record. It is composed of four songs, not forming a logical whole. All were written in the studio, while recording the album. The first song, opening the album, is a continuation of the composition closing the previous one. The lyrics is about conflict between two forces, ruling hemispheres of the brain - right, responsible for the reason, ruled by Apollo, left ruled by Dionysus, responsible for a play. This conflict is solved by Cygnus, implementing the balance amongst both forces. However musically, this suite isn't especially interesting, in the little varied composition only two quiet parts are standing out, especially final. Implementing the new electronic instrumentation made the sound too synthetic. After a straight Circumstances follows a tuneful and dynamic The Trees, telling about what would be if trees started behaving like people. Closing the album, almost ten-minute La Villa Strangiato is probably the strangest composition in achievements of the band. This instrumental song which was based on sleepy Alexa nightmares and the music from animated cartoons with Wile E. Coyote and Road Runner , is characterized by "broken" guitar phrases. An outstanding Alex's guitar solo is probably the most interesting point of the album.

After finishing an eight-month tournee, including Canada, the USA, Great Britain and western Europe, the band went on holidays. After that they went to the small country house in order to begin work on the new album. This time the band sought something new. Team members were already tired with playing extended compositions with sci-fi lyrics. Alex: "I think that we simply strangled everything what could be given from this formula. We used it repeatedly and every next time it would be only copying oneself. In this period the rock music changed very much and we changed our inspiration. We felt that it was necessary to look at the eighties with the different musical perspective."

The Permanent Waves album appeared on the 1st January 1980, since the band wanted it to be „the first album of 80's". It showed itself to be a set of melodic, about the straight structure, and at the same time of curiously arranged songs. The Spirit of The Radio opening the album became the hit and stayed the most willingly played Rush song by stations, although it has the very sarcastic text. It is about a success with the help of ceaseless compromises from what listeners don't realize. Using an excerpt of the work of Paul of Simon is very curious. The equally melodious Freewill calls to reject imposed ideologies and take own decisions. The most interesting composition on the album is Jacob's Ladder. The wonderful game of guitars and percussion superbly gives the mood back to the storm - first rough tones are describing the gathering of clouds and perceptible changes of weather, later severe and broken up tones of the guitar, answering to crashes of lightning, in the end gentle sounds announcing the sunny spell and rays of sunshine breaking through clouds. The Entre Nous is about the fact that partners should allow each other a bit freedom. Next we have a beautiful love ballad - Different Strings, and after that the longest song on the album - Natural Science. It consists of three different parts, connected with an identical melody in the refrain. Gentle, lazy sounds of the guitar dominated the first part, the second part - severe and synthetic tones as well as a distorted vocal, the third part is a dynamic game of guitars. Composing this song was the most difficult for musicians because they had to fill the gap after the other song which was rejected. It was the last of the longest songs, lasting for over nine minutes.

After finishing a consecutive tour, crowning the success of the Permanent Waves album, the band intended to record the next live album. However, as a result of talks ideas for the new studio album appeared. So musicians put off plans concerning live (played concerts planned earlier and recorded material for the future release) and got down to writing new songs. In the meantime they appeared on the album of their friends from Max Webster (Battlescar song). Pye Dubois, writing texts for this group, offered Rush his own text. After a few changes words for Tom Sawyer aroused.

The Moving Pictures album appeared in February of 1981 and was a great success. Up till today it remained the best selling Rush album and also is recognized their best album in the opinion of many fans, critics (of course the ones that are able to write something constructive about Rush) and its (album) authors. The cover of the album designed as usually by Hugh Syme, constitutes the specific rendition of the title: it represents people shooting the film ("moving pictures") about the others carrying paintings and influent passers-by.

The music included on the album is characterized by monotonous (but not tiring) sound. All songs are held in the similar stylistic convention. Proportion of guitars and keyboards are spread evenly. Arrangements are detailed, even compressed , however not overloaded. For some compositions they recorded three or four layers of guitar. The sound is quite cold and synthetic. Geddy's voice became calmer, lower, even a little monotonous. Because of implementing a lot of electronics the album sounded very modernly. Their music changed and in addition took to the listeners.

The first song, Tom Sawyer, became the equally big hit, like The Spirit of Radio. It bases on the synthesizer melody, which was played by Geddy to warm himself up before concerts. Red Barchetta controls tension by the balance of calm and dynamic moments. The lyric is based on a short story by Richard Foster. The title of the next (instrumental) song - YYZ - is a code of the airport in Toronto. Musicians chose this title, as „when YYZ appears on our luggage, we are pleased because we are at home again”. The next title, Limelight, written from the the perspective of a musician who becomes the public person and he must resign from the large part of his privacy. The Camera Eye, composed from two musically identical parts, is about contrast between inhabitants of New York and London. Witch Hunt is drives into the gloomy mood of the judgement of a witch in the middle of the night and warns against people want to rule the crowd and to impose it its own views. In order to record sounds of the crowd in the introduction, musicians expelled all persons outside the studio in the centre of the very frosty night. The last song, Vital Signs, was composed during the recording the album. It differs a little bit from the rest and is a sign of the future direction of the band.

Meanwhile after next successfully tournee the band decided to return to the idea of releasing live album. They used material from two last concert tours. However a conception of something in the kind of the greatest hits caused, that Exit... Stage Left album didn't sound best. The dramaturgy of the show was destroyed by the silence between songs. The album is redeemed through some fragments, especially dynamic Red Barchetta and The Trees (with the guitar intro titled Broon's Bane) and vigorously played La Villa Strangiato. A percussion solo, interwoven in YYZ is one of the interresting points of this release. The next chapter in the history of the band was closed by the second live album.


Gdy po wielu latach grania zespół odnosi wreszcie sukces, powstaje ryzyko, że przestanie się zmieniać, że zacznie powielać sam siebie. Tego muzycy Rush nie chcieli. Wchodząc w nowy okres działalności, postanowili zmienić niemal wszystko. Fryzury, stroje i brzmienie.

Zespół był bardzo podekscytowany możliwością poszukiwania czegoś nowego, wkroczeniem na nieznane tereny. Alex: "Chcieliśmy uzyskać bardziej konkretne brzmienie, w którym wszystko ma swoje miejsce a wszystkie instrumenty zyskują trochę perspektywy. Nie kierowaliśmy się tym, aby gitara była "tu" a bębny "tam", lecz aby wszystko było bardziej rozłożone. Potrzebowaliśmy więcej czasu w studio na eksperymenty." Geddy: "Jest to kierunek, w którym od dawna chcieliśmy pójść. To coś, co pojawia się wraz z dojrzałością. Graliśmy przez te wszystkie dziwne czasy i zrobiliśmy to, co chcieliśmy. Teraz bardziej skupiamy się na komunikacji i o tym jest ten album." Jeszcze raz Alex: "Jest to album bardziej przystępny, wszystko jest bardziej oczywiste i zwięzłe. Każdy może się do tego odnieść, nie musisz wnikać w całość. Nigdy nie byliśmy aż tacy poważni. Zrobisz kilka rzeczy które tak wyglądają i dostajesz etykietkę, nieważne co zrobisz. Zawsze dostajesz etykietkę typu "oto Rush, heavymetalowy zespół". Ale ja mam to gdzieś, bawię się dobrze i o to chodzi!" Neil: "Album mówi bardziej o ludziach, mniej o ideałach. Staram się nie pisać o symbolach, lecz o rzeczywistych ludziach i rzeczywistych ludziach w rzeczywistym życiu."

Muzycy dopięli swego, większość fanów nie była jednak zachwycona tym, co przyniósł album Signals. Nie przekonały ich prostsze kompozycje, wprowadzenie syntezatorów na pierwszy plan i cofnięcie gitary w tło. Brzmienie gitary porównywano często do The Police. Jakkolwiek album był krytykowany za to, że nie jest taki jak dawniejsze dokonania zespołu, na początku lat osiemdziesiątych był zdecydowanie na czasie. Tak jakby muzycy chcieli pokazać, że potrafią grać tak jak inni i potrafią zrobić to lepiej.

Dzisiaj, choć wielu fanów nadal nie lubi tego albumu, z perspektywy czasu można powiedzieć, że był on ciekawym eksperymentem, interesującą wędrówką w nowe, nieznane obszary. W trakcie pracy nad albumem muzycy eksperymentowali z różnymi urządzeniami elektronicznymi. Większość utworów zostało zdominowanych przez syntezatory, jak np. mroczne Subdivisions czy monotonne, lecz intrygujące The Weapon, w którym gitarowe solo Alexa tonie wśród syntezatorowych planów, a sam utwór odznacza się mocnym, wyraźnie zaznaczonym rytmem. Instrumenty elektroniczne wprowadziły ciekawy efekt "rozmazania" brzmienia, tworząc nieco senny nastrój. Nieco inne rozwiązanie zastosowano w The Analog Kid, dynamicznym utworze podzielonym na partie zdominowane przez gitarę oraz przez syntezatory. Z kolei New World Man to prosta, wesoła piosenka, potwierdzająca słowa Alexa, że twórczość Rush nie jest śmiertelnie poważna. Utwór ten został skomponowany w studiu w sposób spontaniczny, gdy okazało się, że album jest za krótki i potrzebny jest jeszcze jeden utwór. Najbardziej wyróżniającym się utworem jest Losing It. Ta nietypowa jak na Rush, spokojna i nastrojowa piosenka, opowiadająca o pisarzu, który stracił dar pisania i tancerce, mającej za sobą lata popularności, zyskała niezwykłe brzmienie dzięki wprowadzeniu wiolonczeli, na której zagrał Ben Mink z zespołu FM. Zamykający album utwór Countdown został zainspirowany startem Columbii (pierwszego promu kosmicznego), którego muzycy byli świadkiem. Syntezatorowe dźwięki, połączone z głosami wydobywającymi się z megafonów, oddają atmosferę oczekiwania na wielkie wydarzenie, przechodząc w ostre dźwięki gitary basowej.

Efekt końcowy chyba nie do końca zadowolił muzyków. Alex nie był zachwycony tym, że jego gitara została zepchnięta na dalszy plan. Dodatkowo podczas koncertów okazało się, że nie tak łatwo jest wykonywać utwory z tej płyty zachowując ich brzmienie. Geddy musiał, jak sam to określił, miotać się pomiędzy mikrofonem, gitarą basową i klawiszami, na czym ucierpiały koncerty. W pewnym momencie muzycy zaczęli się nawet zastanawiać nad rozszerzeniem składu o klawiszowca, lecz ostatecznie nie podjęli takiej decyzji. Po zakończeniu trasy koncertowej zespół był zgodny co do jednego: następny album musi zabrzmieć inaczej.

Pierwsza decyzja była zaskakująca: muzycy postanowili zrezygnować ze współpracy z Terry Brownem, który był producentem wszystkich dotychczasowych albumów. Przyczyną nie było jednak niezadowolenie ze współpracy z Brownem. Zespół chciał sprawdzić, czy osoba z zewnątrz potrafi spojrzeć na muzykę Rush z innego punktu widzenia i wprowadzić do niej coś nowego. Rozstanie z Brownem było trudne i bolesne. Na pożegnanie Terry udzielił muzykom kilka rad i zespół rozpoczął poszukiwania nowego producenta. Sporządzono listę producentów, odpowiedzialnych za albumy, których brzmienie muzycy uważali za odpowiednie, następnie rozpoczęło się sprawdzanie kto jest wolny i zainteresowany. Ostatecznie wybrano producenta, z którym zespołowi udało się porozumieć co do koncepcji albumu. Na dwa tygodnie przed planowanym rozpoczęciem nagrań producent zrezygnował, twierdząc, że "nie jest odpowiednim człowiekiem do tej pracy". Podłamało to trochę członków zespołu, lecz zawzięli się że zrobią to, co zaplanowali. Cała procedura została powtórzona. Udało się znaleźć kolejnego producenta, który musiał jedynie rozwiązać "kilka złożonych problemów". Gdy zespół chciał zabrać się do pracy okazało się, że "kilka złożonych problemów" sprawia, że producent jest zajęty i nie może podjąć się produkcji albumu Rush.

Zespół był bliski zniechęcenia. Pozbierał się jednak i rozpoczął pisanie utworów na nowy album. Jednocześnie rozmawiali z wieloma producentami szukając takiego, który wniesie do nagrań entuzjazm i nowe pomysły. Po długich poszukiwaniach nowym producentem został Peter Henderson. Ponieważ utwory były gotowe, można było przystąpić do nagrań. Entuzjazm zespołu szybko przeszedł jednak w zniechęcenie. Wokół było wiele problemów, z którymi członkowie zespołu musieli sobie radzić. Nie potrafili, pomimo wielu wysiłków, uzyskać takiego brzmienia, jakie chcieli. Atmosfera była napięta. Geddy wspomina: "Pierwszy raz nagrywaliśmy bez Terry'ego, co przekonało nas jak wielu kłopotów uniknęliśmy dzięki niemu w przeszłości. Przesłanie tej płyty jest dość mroczne i chyba oddaje stan naszego ducha, kiedy nagrywaliśmy ten materiał." Alex: "Peter Henderson był dobrym inżynierem dźwięku, ale jako producent nie sprawdził się. Nie bardzo rozumiał, czego od niego chcemy. Nagrywanie tej płyty zajęło nam sześć miesięcy i czuliśmy się potem jak przepuszczeni przez wyżymaczkę." Wiele lat potem, na pytanie "czy byłeś kiedyś niezadowolony z albumu tuż po jego nagraniu", Geddy wskazał właśnie na ten, mówiąc: "Ten album był skrajnie trudny do zrobienia i nie sądzę abym mógł go lubić, biorąc pod uwagę okoliczności, w jakich został nagrany. Zaraz po zakończeniu nagrań zapragnąłem od niego uciec."

Mimo wszystko album Grace Under Pressure jest interesującą pozycją w dyskografii zespołu. Brzmienie uległo tu zauważalnej zmianie. Proporcje gitary i instrumentów klawizowych są bardzo dobrze wyważone. Wyraźnie słychać podział na fragmenty, w których prowadzącym instrumentem jest gitara lub syntezatory. Muzyka zaskakuje jak zwykle niespodziewanymi zmianami tempa, przejściami od spokojnych do dynamicznych fragmentów. Tak jest np. w otwierającym album Distant Early Warning czy w finałowym Between the Wheels. Dynamiczne utwory Afterimage, poświęcony tragicznie zmarłemu przyjacielowi zespołu, Robbiemu Whelanowi, oraz Kid Gloves, kontrastują ze spokojniejszym Body Electric czy z The Enemy Within. W Red Sector A zastosowano nowatorskie rozwiązanie, zastępując gitarę basową syntezatorem (efekt ten lepiej wypada na koncertach). Wyróżniającym się na albumie utworem jest zakręcony Red Lenses, jeden z najdziwniejszych i najbardziej zwariowanych w dyskografii zespołu.

Zimą roku 1985, po trudach sesji nagraniowej i trasy koncertowej, zespół powrócił do studia aby rozpocząć pracę nad nowym albumem. Nowym producentem został Peter Collins, który dobrze zrozumiał się z zespołem, a w trakcie nagrań służył dobrą radą. Album powstawał przez sześć miesięcy w wielu miejscach: w Ontario, Miami, w Anglii i na Karaibach. Utwory napisano dość szybko, przy czym sposób ich powstawania był inny niż dotychczas: najpierw powstawała podstawowa struktura, którą później rozbudowywano o kolejne elementy, nieraz powstające spontanicznie podczas pracy w studiu. Fani, którzy spodziewali się powrotu do dawnego brzmienia, musieli poczuć się rozczarowani, ponieważ muzycy postanowili pójść w innym kierunku. Rozbudowano w znacznym stopniu instrumentarium elektroniczne. Wykorzystano samplery i gitarowe procesory efektów. Pojawiła się nawet elektroniczna perkusja Simmondsa. Muzycy byli najwyraźniej zafascynowani nowymi możliwościami gwałtownie rozwijającej się techniki. W wykorzystaniu nowego instrumentarium pomagał muzykom Andy Richards. Z nowego brzmienia nie było zadowolonych wielu fanów, którzy zarzucili zespołowi, że zaczął grać pop. Również Alex nie był w późniejszym okresie zadowolony: "Brzmienie syntezatorów wypełniło całą przestrzeń, tak że zabrakło miejsca dla mojej gitary. Musiałem wiele partii skomponować na nowo."

Album Power Windows zawierał osiem utworów. Były to dłuższe, rozbudowane kompozycje, zdominowane przez brzmienie instrumentów elektronicznych. Po raz pierwszy gitara zeszła na dalszy plan, tworząc muzyczne tło, a syntezatory stały się instrumentem prowadzącym melodię. Utwory zawarte na albumie odznaczają się przede wszystkim olbrzymim ładunkiem pozytywnej energii, po prostu porywają słuchacza. Jedynym wyjątkiem jest tu zamykający album, spokojny, lecz oparty na mocnym rytmie utwór Mystic Rhythms, w którym Neil wykorzystał afrykańskie instrumenty perkusyjne. Innym ciekawym rozwiązaniem było wprowadzenie przetworzonego elektronicznie głosu chóru w zakończeniu Marathon. Nie ma sensu wymieniać tu poszczególnych tytułów, ponieważ cały album odznacza się bardzo równym poziomem, a utwory są tak zróżnicowane, że słuchanie albumu nie nuży. Można śmiało stwierdzić, że poszukiwania muzyczne przyniosły wreszcie oczekiwany skutek. Muzyka Rush zabrzmiała bardzo nowocześnie i żywiołowo, wręcz przebojowo, choć sukcesów na listach przebojów nie odniosła.

Jesienią roku 1986 zespół przystąpił do pracy nad kolejnym albumem. Nagrania rozpoczęto zimą 1987 i tak jak poprzednio, odbywały się w wielu miejscach, aby zmiany otoczenia korzystnie wpłynęły na muzykę. O albumie tym Geddy powiedział: "Dla mnie to punkt zwrotny. Wspięliśmy się na górę i teraz, gdy osiągnęliśmy szczyt, musimy się zdecydować w jakim kierunku się udamy." Jednak na zmiany było jeszcze za wcześnie. Album Hold Your Fire okazał się kontynuacją swojego poprzednika. Brzmienie nie zmieniło się zasadniczo. Nadal było zdominowane przez syntezatory, a gitara nawet została cofnięta jeszcze bardziej w tło. Przybyło kilka nowych instrumentów elektronicznych, w tym komputer, sterujący syntezatorami.

Najważniejszą różnicą jest jednak to, że muzyka znacznie złagodniała. Utwory nie były już tak dynamiczne i porywające, jak na Power Windows. Jedynie Force Ten i Turn the Page, może jeszcze Time Stand Still są bardziej dynamicznymi fragmentami. Pozostałe są spokojniejsze. Utwory stały się prostsze i bardziej przystępne, oczywiście w porównaniu z dawniejszymi dokonaniami zespołu. Oczywiście muzycy nie zrezygnowali z typowego dla Rush sposobu grania, z częstymi zmianami tempa i nastroju. W muzyce pojawiły się nowe elementy, jak kobiecy śpiew w Time Stand Still (partia wokalna wykonana przez Aimee Mann z zespołu 'til Tuesday) czy orientalne motywy w Tai Shan, będącym reminiscencją z podróży Neila po Chinach. Należy też dodać, że współautorem tekstu do utworu Force Ten był Pye Dubois, który wcześniej był współautorem tekstu Tom Sawyer. Sam utwór powstał w studiu, ponieważ producent uznał, że na albumie powinien znaleźć się jeden utwór więcej. Ogólnie, album nie przyniósł zaskakujących zmian, jednym się spodobał, inni nadal tęsknili za dawnym brzmieniem. Pod względem komercyjnym "przepadł", być może z winy słabej promocji, chociaż ze wszystkich albumów Rush zawierał najwięcej potencjalnych przebojów.

Album Hold Your Fire zamknął kolejny rozdział w historii zespołu. Okres, w którym zespół poszukiwał nowych dróg rozwoju, nowych muzycznych doświadczeń. Próbował odnaleźć się w rzeczywistości lat osiemdziesiątych, zachowując jednak własny styl (w przeciwieństwie do innych wykonawców popularnych w latach siedemdziesiątych). Niewątpliwie Rush stracił w tym okresie wielu fanów (choć zyskał też nowych), którzy nie mogli pogodzić się ze zmianą brzmienia i tęsknili za dawnym brzmieniem. Jednak muzycy nie widzieli sensu tkwienia w jednej stylistyce. Istotą działania zespołu było i jest stałe rozwijanie się i poszukiwanie, nie zaś granie wciąż tego samego. Jakkolwiek różnie można oceniać dokonania zespołu, jedno należy przyznać: zawsze grają to, na co mają ochotę, nie oglądając się na aktualne trendy.

Podsumowaniem tego okresu stał się album koncertowy, zatytułowany A Show of Hands, zawierający nagrania z różnych koncertów z tras promujących dwa ostatnie albumy. Zatem tradycja została zachowana - po czterech albumach studyjnych ukazał się album "live". W przeciwieństwie do poprzedniego albumu koncertowego, utwory zmiksowano w jedną całość z logicznym układem utworów, tak że słuchacz ma wrażenie, że słucha jednego koncertu. Brzmienie poszczególnych utworów nie różni się znacząco od wersji studyjnych (choć najprawdopodobniej dokonano w studiu pewnych "poprawek"). Jedynym wyjątkiem jest tu finałowy Closer to the Heart, który przeszedł długą ewolucję i stał się "żelaznym punktem" koncertów. Ciekawostką na tym albumie jest utwór The Rhythm Method - solowy popis Neila, który udowadnia, że oprócz doskonałej techniki potrafi bardzo pomysłowo tworzyć kompozycje na perkusję (jeszcze lepszym tego przykładem jest utwór Pieces of Eight, zamieszczony na płytce dołączonej do jednego z czasopism muzycznych). Poza albumem koncertowym ukazała się również wideokaseta o tym samym tytule, choć z innym zestawem utworów. Jest ona zapisem koncertu w Birmingham (a właściwie wyborem z dwóch koncertów) i pokazuje, że zespół bardzo dba o oprawę swoich koncertów, ilustrując muzykę grą świateł i laserów oraz "ruchomych obrazów".


Wraz z wydaniem A Show of Hands wygasł kontrakt zespołu z wytwórnią Mercury. Zespół nie odnowił go i podpisał nowy kontrakt z wytwórnią Atlantic. Jak wspominają muzycy, po raz pierwszy od piętnastu lat poczuli się wolni od wszelkich zobowiązań i terminów, zatem postanowili odpocząć. Po sześciu miesiącach zebrali się i zaczęli się zastanawiać co chcą dalej robić. Stwierdzili, że nadal potrafią czerpać radość ze wspólnego grania i chcą nagrać kolejny album. Jak zwykle, udali się do domku na wsi, aby napisać nowe utwory. Wkrótce okazało się, że ich dotychczasowy producent, Peter Collins, chce zająć się własnymi sprawami. Na nowego producenta zespół wybrał Rupperta Hine'a, który zajmował się głównie produkcją albumów zespołów popowych. Jak się później okazało. miało to znaczący wpływ na brzmienie Rush.

Warto tutaj przytoczyć kilka myśli, wyrażonych przez Neila, wyjaśniających w jaki sposób muzycy patrzą na to, co robią. ""Odzwierciedlanie życia" - to mógłby być główny temat twórczości Rush przez te wszystkie lata, choć nigdy tak o tym nie myśleliśmy. Byliśmy zbyt zajęci idąc swoją drogą, tak jak inni. Lecz gdy pędzisz naprzód, musisz patrzeć przed siebie, jedynie czasami rzucasz spojrzenie w lusterko wsteczne. Nie ma po co patrzeć za siebie - tam są tylko twoje tylne światła. Spłaszczając tą metaforę: my wszyscy poruszamy się po tej drodze z różnymi lustrami i nie odzwierciedlamy jedynie życia - my reagujemy na nie. Filtrujemy wszystko swoimi własnymi soczewkami i reagujemy zgodnie ze swoim temperamentem i nastrojem. Dlatego ludzie tworzą różnie brzmiącą muzykę. W muzycznej terminologii Rush nie jest właściwie lustrem, lecz anteną satelitarną, która porusza się po drodze, chłonąc różne style, metody i wzory. Gdy przychodzi czas by pracować nad nowymi utworami, włączasz dekoder, odfiltrowujesz swoje soczewki, uruchamiasz wykrywacz gnoju, sprawdzasz wsteczne lusterko i rozpaczliwie starasz się rozwikłać swoje metafory."

"Gdy nasza trójka rozpoczyna pracę nad nowym albumem, nie mamy pojęcia co zrobimy. Jest jedynie pragnienie by to zrobić i przekonanie, że potrafimy. Niepokój spowodowany rozpoczynaniem od zera znika po pierwszym lub drugim utworze, lecz tajemnica pozostaje, w pełnym znaczeniu tego słowa - nie wiemy co zrobimy. Wiemy że wygląda to dobrze, wiemy co chcemy robić w danej chwili, lecz nie wiemy co wyjdzie po zsumowaniu wszystkiego. I często nie dowiemy się przez dłuższy czas, aż album zostanie wydany i każdy wyrazi swoją opinię o nim. Wtedy to krystalizuje się w naszych umysłach i wyrabiamy sobie obiektywny pogląd - z czego jesteśmy zadowoleni, a co mogło być zrobione lepiej. I tym właśnie objawia się rozwój. Jako zespół i jako jednostki, zawsze mamy ukryty program, motywację opartą na niezadowoleniu z dotychczasowych efektów pracy i pragnienia poprawy. Ten program zmienia się gdy my się zmieniamy. Gdy zaczynaliśmy, chcieliśmy jedynie nauczyć się grać, a czasami nasze utwory były jedynie podstawą dla technicznych eksperymentów i radości z grania tego, co się lubi. Lecz nadal granie stanowi dla nas fundament, a rock jest naszym ulubionym fundamentem. Pomimo naszych wycieczek w inne style, to energia, elastyczność i postawa rocka wzbudza w nas szacunek. Ćwiczyliśmy swoje palce i odprawialiśmy egzorcyzmy na naszych demonach, próbując każdą nutę jaką mogliśmy osiągnąć w każdym tempie jakie byliśmy w stanie policzyć na naszych palcach. Lecz gdy pobawiliśmy się tym przez chwilę, zaczęły nas interesować same piosenki. Chcieliśmy nauczyć się wyrażać to co czujemy tak silnie jak potrafimy. Piosenka zawiera granie, nadaje mu strukturę i znaczenie."

"Gdy osiągnęliśmy to, dalsze eksperymenty zaprowadziły nas na pole aranżacji. Gdy poczuliśmy się zadowoleni z piosenek i z tego jak je graliśmy, jako muzycy i jako zespół, nabrało znaczenia to, w jaki sposób składamy te kawałki. Aranżacja kształtuje piosenkę, skupia na niej uwagę i wprowadza równowagę. Znalazło to odzwierciedlenie na naszych ostatnich albumach, majstrowaliśmy przy melodycznych i rytmicznych strukturach, aby otrzymać najlepszą możliwą interpretację piosenki."

"Te wszystkie wartości - aranżacja, kompozycja i kunszt muzyczny, zsumowane dają jedną rzecz: sposób przedstawienia muzyki. Musi on wykorzystać tą iskrę możliwości, ideę, od potencjału w głowie autora do zrealizowanego dzieła. W idealnej piosence muzyka wyraża uczucia, a słowa myśli. Czasami zachodzenie jednego na drugie jest pożądane - chcesz mieć idee w muzyce i uczucia w słowach - lecz głos zwykle dźwiga ten ciężar, musi pożenić myśli i uczucia. Ponieważ celem tych myśli i uczuć jest dotarcie do słuchacza, i aby on zareagował na nie, sukces zależy od najlepszej możliwej równowagi pomiędzy strukturą, piosenką a umiejętnościami. Podczas gdy kiedyś koncentrowaliśmy się mniej lub bardziej na każdym z nich, obecnie chcielibyśmy trzymać je wszystkie w "skrzynce z narzędziami" i żonglować nimi równocześnie."

"Przedstawiając naszą muzykę, musimy spełnić kilka żądań. Oprócz wymienionych wcześniej, muzyka musi być interesująca, jej granie musi być wyzwaniem oraz musi dawać satysfakcję przez długi czas - gdy gramy ją co noc na trasie. Nagranie musi być dokonane najlepiej jak ludzie i urządzenia potrafią, aby jego słuchanie dawało satysfakcję i tworzyło pewną jakość, którą będziemy się starali odtworzyć na każdej z tych scen." Tyle Neil. To prawie manifest artystyczny zespołu.

Album Presto ukazał się w listopadzie 1989 roku. Podstawowym założeniem nowego albumu był powrót do prostego brzmienia. Geddy: "Był to powrót do źródeł, przynajmniej jeżeli brać pod uwagę sposób komponowania. Pracowaliśmy nad nieco prostszymi utworami. Poprzednio daliśmy się ponieść urokom techniki komputerowej. Pewnego dnia siedzieliśmy z Alexem w sali prób, patrząc na wszystkie te cuda. I westchnąwszy, doszliśmy do wniosku, że czas zacząć komponować przy użyciu wyłącznie naszych gitar. To był naprawdę bardzo ważny moment, przełom. Album ten powstał w sposób bardziej naturalny." Brzmienie istotnie zmieniło się, gitary powróciły na pierwszy plan, instrumenty elektroniczne jedynie ubarwiają muzykę. Kompozycje są ciekawe i bardzo zróżnicowane. O ile na poprzednich dwóch albumach muzyka była utrzymana w jednej konwencji, tutaj poszczególne utwory znacznie się różnią, dzięki czemu słucha się całego albumu z zainteresowaniem. Nie brakuje typowej dla Rush dynamiki, przejść od spokojnych do ostrych fragmentów (The Pass, Superconductor, Presto). Nietypowo zabrzmiał utwór Scars, oparty na mocnym syntezatorowym rytmie. Teksty poruszają różne tematy, Red Tide mówi o niszczeniu Ziemi, The Pass krytykuje samobójstwa. Ciekawostką w dyskografii zespołu jest Anagram z zabawnym tekstem opartym na grze słów. Cały album zabrzmiał świeżo i ciekawie. Słychać wyraźnie, że muzycy chcieli pogodzić melodię, aranżacje i umiejętności muzyczne. I to się im udało, choć nie do wszystkich trafił efekt tej pracy. Sam zespół w trakcie kolejnych tras koncertowych niespodziewanie szybko zrezygnował z grania utworów z tego albumu.

Na kolejny album fani musieli czekać dwa lata. Zespół potrzebował bowiem czasu, aby odpocząć i zastanowić się nad swoją przyszłością. Album Roll the Bones ukazał się we wrześniu 1991 roku. Został stworzony w bardzo krótkim czasie: pisanie utworów i próby zajęły 10 tygodni, same nagrania - 8 tygodni. Neil tak tłumaczył wymowę tytułu: "Pisząc teksty myślałem o tych wszystkich okropnych rzeczach, które mogą zdarzyć się każdemu. Możesz ułożyć najlepsze plany, lecz zawsze jest szansa że coś pójdzie nie tak. Lecz morał brzmi: spróbuj swojej szansy, rzuć kości!" Album rozczarował zupełnie niektórych fanów, którzy zarzucili zespołowi, że zaczyna grać muzykę pop. Brzmienie uległo istotnie znacznemu złagodzeniu, co jest winą Rupperta Hine'a. Niektórych zadziwił fakt, że w tytułowym utworze pojawił się fragment rapowany. Był to eksperyment, którego pomysłodawcą był Neil. Zespół szukał nawet rapera, który mógłby tą partię wykonać. Ostatecznie wykonał ją Geddy. Inne kompozycje prezentują zróżnicowany poziom. Z pewnością pierwsze dwie kompozycje należą do najciekawszych w dyskografii zespołu. Są to otwierający album, szybki i porywający Dreamline oraz piękne Bravado, które muzycy nazwali jednym z najbardziej emocjonalnych i spontanicznych utworów, jakie napisali. Ten drugi utwór ubarwiło znakomite solo gitarowe Alexa. Inne kompozycje nie wyróżniają się może oryginalnością, lecz słucha się ich z przyjemnością. Po dłuższej przerwie pojawił się znowu utwór instrumentalny - Where's My Thing?, który nawet ukazał się na singlu. Nosił on podtytuł Part IV of Gangsters of Boats Trilogy - był to żart, lecz wielu ludzi nie zrozumiało go i pytało, gdzie są brakujące części trylogii. Warto też dodać, że tekst utworu Heresy był dedykowany ludziom z byłego bloku socjalistycznego.

Album Roll the Bones pozostał niedoceniony. Z pewnością ucierpiał z powodu zbyt złagodzonego brzmienia. Geddy: "Roll the Bones to album znacznie bardziej urozmaicony niż Presto. Utwory są ciekawsze, a poza tym poszerzyliśmy nasz styl o nowe rozwiązania. Album rzeczywiście trochę kuleje brzmieniowo. Jest zbyt delikatny, chwilami zbyt wygładzony. Akurat tam, gdzie powinniśmy zagrać odważniej, bardziej agresywnie. Niemniej i tak uważam, że to jedna z naszych najlepszych płyt." Nic więc dziwnego, że gdy zespół przystąpił do nagrywania kolejnego albumu, założył sobie osiągnięcie ostrzejszego, bardziej wyrazistego brzmienia. Producent Peter Collins, z którym muzycy odnowili kontakty, wywiązał się ze swojego zadania znakomicie.

Gdy w październiku 1993 roku pojawił się album Counterparts, zespół udowodnił wszystkim że nie powiedział jeszcze ostatniego słowa. Muzycy chcieli połączyć spontaniczność z wyrafinowaniem, przy bardziej organicznym podejściu do muzyki: gitara, bas, bębny. Pytany o znaczenie tytułu, Neil przytaczał dwie definicje: "duplikat" oraz "przeciwieństwo" w znaczeniu dopełnienia. Zaznaczał przy tym, że chodzi mu o coś, co leży pomiędzy tymi definicjami. Wzajemnymi dopełnieniami były muzyka i słowa, a także gitara, bas i perkusja, czy też pisanie, próby i nagrywanie. Jednocześnie muzycy przez lata wspólnego grania poznali się tak dobrze, że stali się niemal swoimi duplikatami.

Pierwszy utwór, Animate, rozpoczyna się od odliczania, następnie mocne uderzenia perkusji, po czym pojawiają się ostre dźwięki gitar. I tak aż do zakończenia ostatniego na albumie Everyday Glory: dynamicznie, ekspresyjnie, porywająco a zarazem melodyjnie. Brzmienie stało się surowe, klawisze są w śladowych ilościach. Kompozycje utrzymują równy poziom, a jednocześnie są dość zróżnicowane - z jednej strony wzniosły, balladowy Nobody's Hero z akustyczną partią gitary, czy spokojny The Speed of Love, z drugiej - "połamany" Double Agent, który Geddy określił jako "interesujący przykład szaleństwa". Counterparts można śmiało zaliczyć do najlepszych albumów w dyskografii Rush. Sukcesu komercyjnego tradycyjnie nie odniósł, natomiast fani przyjęli go z entuzjazmem. Był znakiem, że Rush zmienia się i wciąż potrafi tworzyć znakomitą muzykę.

Po zakończeniu trasy koncertowej w maju 1994, zespół ponownie zrobił sobie dłuższą przerwę w działalności. Przez półtora roku muzycy odpoczywali od siebie. Geddy mógł poświęcić więcej czasu rodzinie (urodziła mu się córeczka). Neil zajął się projektem poświęconym Buddy'ego Richa. Alex postanowił nagrać przy pomocy przyjaciół solowy album. Ukazał się on sygnowany nazwą Victor i zawierał muzykę bardzo odległą od dokonań Rush, z pewnością wartą jednak uwagi. Przerwa ta mogła oznaczać nawet zakończenie działalności. Jednak po pewnym czasie muzycy ponownie zebrali się i z entuzjazmem zaczęli pisać utworów na nowy album. Producentem ponownie został Peter Collins, który w razie problemów czy wątpliwości zawsze służył zespołowi dobrą radą. Jako tytuł albumu wybrano Test for Echo, ponieważ, jak mówi Neil, "każdy potrzebuje echa, jakiegoś potwierdzenia, aby wiedział że nie jest sam." Motto, które Alex i Geddy wymyślili podczas nagrywania albumu, brzmiało: "Pojedynczo jesteśmy dupkami, lecz razem jesteśmy geniuszem."

Nowy album Test for Echo nie przyniósł raczej radykalnej zmiany brzmienia. Jest to raczej kontynuacja Counterparts, chociaż momentami jest znacznie ostrzej (Dog Years, Time and Motion). Muzyka jest oparta na gitarach i perkusji, instrumentów klawiszowych prawie nie ma. Momentami zespół potrafi zagrać naprawdę ostro, jak w Dog Years, Time and Motion, czy Virtuality, którego tekst dotyczy modnej rzeczywistości wirtualnej. Instrumentalny Limbo jest doskonałym przykładem tego, że w muzyce Rush nadal jest entuzjazm, radość grania i inwencja. Kompozycje, aranżacje i gra poszczególnych instrumentów - wszystko jest tu dopasowane do siebie. Album przynosi po prostu porcję bardzo dobrej muzyki w typowym dla Rush stylu, ze zmianami tempa i nastroju, i udowadnia, że zespół nadal ma wiele do powiedzenia.

Dwa ostatnie albumy - Counterparts i Test for Echo, znakomicie przyjęte przez fanów, pozwalały mieć nadzieję na dalsze udane produkcje zespołu. Jednak wydarzyło się jednak coś, co odsunęło muzykę na dalszy plan. Najpierw latem 1997 roku Selena, jedyna córka Neila, zginęła tragicznie w wypadku samochodowym. Kolejna tragedia wydarzyła się w czerwcu 1998: Jackie, ukochana żona Neila, zmarła na raka. Przyszłość zespołu stanęłą pod znakiem zapytania.


"Jesteśmy przede wszystkim przyjaciółmi, a dopiero potem muzykami" - mówili Geddy i Alex. Neil potrzebował czasu aby powrócić do równowagi psychicznej. Rozpoczęła się najdłuższa w historii przerwa w działalności zespołu. Alex i Geddy mieli teraz czas dla swoich rodzin. Tymczasem, po kolejnych czterech albumach studyjnych, przyszedł czas na album koncertowy. Czwarty w dyskografii album z nagraniami koncertowymi - Different Stages - Live, który ukazał się w listopadzie 1998, okazał się być najdłuższym - składał się aż z trzech dysków. Pierwsze dwa zawierały materiał zarejestrowany w czasie trasy koncertowej promującej album Test for Echo, niestety, bardzo wygładzony w obróbce studyjnej. Muzycy wybrali utwory z całego okresu swojej działalności, a szczególną atrakcją jest zamieszczone wykonanie w całości na żywo suity 2112. Warto posłuchać jak ten utwór brzmi wykonany na koncercie po około 20 latach od chwili powstania. Nieoczekiwanym prezentem dla fanów był trzeci, bonusowy dysk, zawierający utwory zarejestrowane w lutym 1978, pochodzące z wcześniejszego okresu działalności. Nabywcy albumu zyskali zarem unikalną możliwość porównania występu zespołu w dwóch momentach kariery, odległych od siebie o 20 lat.

Pojawiały się plotki, że nowy album studyjny ukaże się w styczniu 2000 roku. Przerwa w działalności potrwała jednak znacznie dłużej. Wytwórnia płytowa skróciła fanom czas oczekiwania, wydając wszystkie albumy, które ukazały się do roku 1989, w wersji zremasterowanej, z poprawionym dźwiękiem. Alex Lifeson planował wydanie drugiegi solowego albumu jako Victor, jednak nic z tego nie wyszło. Milczenie postanowił przerwać Geddy. Wraz ze starym znajomym Benem Minkiem z zespołu FM (grał on na wiolonczeli w utworze Losing It) oraz Mattem Cameronem, byłym perkusistą zespołu Soundgarden, nagrał album My Favorite Headache, który ukazał się w listopadzie 2000. Geddy sam skomponował muzykę i napisał teksty, wykorzystując pomysły, które nie pasowały stylistycznie do Rush. Album zawiera dość lekką muzykę, ale nie popową. Geddy ograniczył popisy wirtuzerskie na rzecz melodii. Oczywiście trochę stylu Rush przeniknęło do tej muzyki. Album ten z pewnością ucieszył fanów Rush. Jednak gdy się ukazał, było już wiadomo, że zespół wraca do studia.


Neil, który przez ten czas poszukiwał spokoju podróżując po Ameryce Północnej, powrócił we wrześniu 2000. Wtedy ogłoszono, że Neil poślubił Carrie Nuttal. W styczniu 2001 zespół wszedł nareszcie do studia w rodzinnym Toronto, aby nagrać pierwszy od kilku lat album. Muzycy mieli nadzieję, że po tak długiej przerwie "chemia pomiędzy nimi" jeszcze zadziała. Przyjęli następujący tryb pracy: żadnych ograniczeń, żadnego konkretnego celu, bez pospiechu i nacisków, po prostu swobodna współpraca, aż do uzyskania zadowalającego celu. Alex i Geddy eksperymentowali z dźwiękiem, nagrywając wszystkie swoje próby. Neil sięgnął do swoich zapisków i napisał teksty, w których można odnaleźć ślady jego osobistych przeżyć, napisał również książkę Ghost Rider, w której opisał swoje podróże motocyklowe po Ameryce. Nastęnie przyszedł czas na komputerowy montaż zarejestrowanych fragmentów muzycznych oraz dogranie perkusji i wokali. Do współpracy, jako współproducenta, zespół zaprosił Paula Northfielda, który pracował już z zespołem jako inżynier dźwięku we wczesnych latach osiemdziesiątych. Muzycy zarezerwowali sobie dużo czasu na dopracowanie wszystkich utworów. Nagrania zakończyły się dopiero w listopadzie 2001, a od grudnia do lutego trwało miksowanie materiału. Wreszcie w kwietniu2002 ukazał się singiel One Little Victory, a 14 maja - długo oczekiwany album Vapor Trails. Zaskoczył on fanów ciężkim brzmieniem i odejściem od stylistyki obecnej na poprzednich albumach. Zespół jednak nie chciał powtarzać już wykorzystanych pomysłów, pragnął stworzyć coś nowego. Muzycy zdwali sobie sprawę, że ich muzyka nie idzie z głównym nurtem. Wymyslili nawet ironiczne hasła reklamowe: "jeżeli przedtem ich nie znosiłeś, teraz naprawdę ich znienawidzisz" oraz "a teraz więcej tego wszystkiego, czego nie znosisz w Rush". Humor zespołowi nadal dopisuje.
Humor dość specyficzny, jeśli weźmie się pod uwagę to, że "brudne brzmienie" albumu ma swoje źródło w błędach jakie powstały na etapie mastering'u.

Wkrótce po wydaniu "Vapor Trails" zespół rozpoczął przygotowania do trasy koncertowej obejmującej USA, Kanadę i Amerykę Południową. Co ciekawe przy ustalaniu setlist'y muzycy uwzględnili życzenia fanów zamieszczone na RushPetition.com. Na 8 listopada zaplanowano sfilmowanie koncertu w Mohegan Sun Casino w Uncasville (Connecticut). Finałowy show na stadionie Maracana w Rio został potraktowany jako dodatkowa opcja, która wkrótce stała się jedyną, ponieważ w kasynie wystąpiły problemy natury organizacyjnej.

I takim sposobem pierwszym oficjalnym DVD zespołu jest występ na największym stadionie świata grany dla 40000-nej publiki. Zarejestrowany w szczęśliwych okolicznościach, biorąc pod uwagę, że cały setup udało się złożyć do kupy na 20min. przed planowym rozpoczęciem nagrywania. Po raz pierwszy nie starczyło również czasu na próbę dźwięku. Mimo tylu przeciwności koncert nagrano. Jedyny kompromis na jaki musiano pójść później, przy tworzeniu DVD, to obniżenie jakości obrazu ze względu na sprzęt, który filmował Neil'a i niestety jak się potem okazało, odbiegał mocno jakością od materiału z pozostałych kamer.
Wydawnictwo nosi tytuł: Rush in Rio (2003) i poza samym koncertem zawiera dodatkowy dysk dokumentujący występy grupy w Brazylii. Równolegle ukazał się potrójny album koncertowy na CD zawierający dodatkowo dwa utwory (są to tzw. board bootlegs z Phoenix i Quebec City). DVD szybko wspięło się na szczyty notowań i uzyskało status poczwórnej platyny oraz nagrodę Juno. Dodatkowo solo Neil'a - "O Baterista" - zostało nominowane do nagrody Grammy jako najlepszy rock'owy utwór instrumentalny. Po sześciu latach nieobecności, Rush w świetnej formie powrócił do gry.

Po zakończeniu trasy Vapor Trails zespół zrobił sobie ciężko zapracowane wakacje. Objęły one prawie cały 2003 r. Zespół pojawił się tylko na wielkim koncercie SARS ROCK FESTIWAL zorganizowanym przez The Rolling Stones, który odbył się 30 lipca 2003 r. w Toronto. Koncert ten, a raczej wielki festiwal rockowy odbył się w ramach akcji walki z epidemią sars. Obok The Rolling Stones i Rush w koncercie tym udział wzięli m. in. AC/DC, Gues Who, Dan Aykroyd i inni. Występy muzyków oglądała rekordowa 450 000 publiczność zgromadzona w Downsview Park. Fragmenty tego koncertu zostały także wydane na podwójnej płycie DVD zatytułowanej: Toronto Rock na której zamieszczono trzy utwory grupy Rush


Wzrost aktywności zespołu na muzycznej scenie zbiegł się z nadchodzącą 30-tą rocznicą wspólnej działalności (Neil dołączył do grupy 29 lipca 1974). Był to znakomity pretekst do rozpoczęcia kolejnego tournee, tym razem obejmującego również Europę. Tournee, które ze względu na dość nietypowy incydent w historii Rush, mogło zostać zawieszone.

W czasie noworocznego przyjęcia w hotelu Ritz-Carlton na Florydzie, Alex oraz jego syn Justin wraz z żoną Michelle zostali aresztowani ze względu na "nieodpowiednie zachowanie". Powodem całego zamieszania było wejście na scenę Justin'a podczas występu Freddy'ego Cole'a i złożenie poprzez mikrofon życzeń gościom przyjęcia. Ochrona hotelu wezwała policję, która nakazała Justin'owi opuszczenie sceny, co ten uczynił i wyprowadziła go razem z żoną z sali. W holu miał miejsce przedziwny incydent. Z niewiadomych przyczyn oficer policji prowadzący Justin'a użył paralizatora, żeby go obezwładnić, a następnie, gdy ten zwijał się z bólu na podłodze, poraził go ponownie kilka razy. Alex zareagował natychmiast i pobiegł na pomoc synowi, ale niestety jego nos spotkał po drodze pięść policjantki, a ponieważ znajdował się na schodach(Alex), stoczył się z nich (podobno razem z policjantką(???), co zostało uznane za napaść na funkcjonariusza). Sprawa znalazła swój finał w sądzie. Alex uzyskał pozwolenie na opuszczenie USA w czasie trwania czynności procesowych. Całe szczęście, ponieważ pod koniec 2003 wyprzedano bilety na kilka koncertów w Europie, m.in. w Barcelonie, Milanie, czy Glasgow.

Trasa zbliżała się wielkimi krokami. Ponieważ zostało zbyt mało czasu na przygotowanie nowego albumu, muzycy uznali, że nadarza się świetna okazja, aby złożyć hołd swoim idolom z lat młodości, jak np. Cream czy The Who. W planach pojawił się również Led Zeppelin, ale muzycy stwierdzili zgodnie, że ze względu na unikatowość tego zjawiska, żaden cover nie odda ducha tej kapeli.
Przystąpiono do pracy nad albumem, który ukończono w przeciągu dwóch tygodni. W roli producenta wystąpił David Leonard znany z mastering'u "Vapor Trails". 26-ego maja 2004 Rush otworzyło trasę R30: 30th Annivesary Tour koncertem w Antioch (Tennesee), a 29-ego czerwca 2004 ukazał się EP zatytułowany: Feedback, na którym kanadyjskie trio wróciło do swoich muzycznych korzeni grając m.in. utwory The Who, The Yardbirds czy Buffalo Springfield.
Część kompozycji z "Feedback" została włączona do setlist'y trasy, która po czterech miesiącach zakończyła się 1-ego października Rotterdamie. Neil wykorzystał czas między poszczególnymi występami na podróże motocyklem po Europie. Efektem jego wypraw ma być książka pt. "Roadshow: Landscape With Drums, A Concert Tour by Motorcycle", której wydanie jest planowane na wrzesień 2006. Trasa zakończyła się pełnym sukcesem, zarówno w wymiarze duchowym, jak i finansowym. Zespół bardzo ciepło przyjęto na starym kontynencie, gdzie ostatni raz gościł w 1992 roku. Geddy, Alex i Neil pokazali, że są wciąż są w świetnej formie i czerpią ogromną radość ze wspólnego grania.

Symboliczna trasa Rush została udokumentowana w postaci kolejnego DVD - R30: 30th Annivesary World Tour (2005), które składa się z dwóch płyt DVD w wersji standardowej, oraz 2xDVD plus 2xCD w wersji Deluxe. Na 1-ej DVD jest uwieczniony koncert z 24-ego września z Festhalle we Frankfurcie, a na drugiej m.in. wywiady z muzykami i fragmenty występów z początku ich kariery. Płyty CD zawierają ścieżkę audio koncertu.
Należy nadmienić, że występ został zarejestrowany przy pomocy 14 kamer HD. Konsekwencją tego posunięcia(sprzęt HD) było obcięcie 3-godzinnego materiału do dwóch godzin, aby zmieścił się na jednym krążku DVD. Ostatnio w wywiadach Geddy przyznaje, że nie było to zbyt rozsądne posuniecie i w przyszłości możemy liczyć na pełną edycję.

W 2005 roku miał jeszcze miejsce jeden ciekawy incydent w historii grupy. Po wielkiej katastofie jaką w Azji spowodowało tsunami muzycy wystąpili w dobroczynnym koncercie i zbiórce pieniędzy przeprowadzonej przez kanadyjskie środowiska artystyczne. Jako, że z przyczyn technicznych zespół nie mógł zagrać na samym koncercie, nagrał więc wspólnie z aktorami kanadyjskiego sitcomu "The Trailer Boys" utwór "Closer To The Heart", który został wyemitowany w kanadyjskiej TV w trakcie Dnia solidarnaści z ofiarami Tsunami.

Pod koniec 2005 roku Neil wydał podwójne DVD pod tytułem: Anatomy Of A Drum Solo. Jest to kolejny, po Work In Progress, instruktażowy materiał, wzbogacony m.in. o niepublikowane wcześniej(oficjalnie) solo z trasy Counterparts(1994)
dobrze znane najwierniejszym fanom grupy z wyśmienitego nieoficjalnego wydawnictwa DVD pt.: A View From the Palace .

Końcówka roku przyniosła także wieść elektryzującą fanów na całym świecie: Rush planuje nagranie nowego albumu i tournee. Jakby tego było mało, pojawiły się zapowiedzi wznowień koncertów zespołu z lat 80-tych na DVD.

Z początkiem 2006r. perkusista Rush uchylił nieco rąbka tajemnicy. Na swojej stronie potwierdził, że Geddy i Alex mają już wstępne szkice 6 kompozycji.

W połowie stycznia ukazała się długo oczekiwana biografia zespołu autorstwa J.Collins'a pt. Chemistry (okładkę zaprojektował, związany z Rush, Hugh Syme). Zawiera mnóstwo ciekawostek i faktów dotychczas nieznanych. Minusem publikacji są słabej jakości czarno-białe zdjęcia. Pod tym względem książka prezentuje się bardzo kiepsko na tle autoryzowanej Contents Under Pressure: 30 Years of Rush at Home and Away autorstwa M.Popoff'a.
Na stronie autora(http://www.joncollins.net/wordpress/books/rush-chemistry/) dostępna jest errata.

W tym samym okresie na rynku pojawił się album pt. The Piano Tribute to Rush powiększając tym samym dotychczasową kolekcję płyt nagranych w hołdzie zespołowi. Wszystkie utwory na krążku wykonuje Todd Mark Rubenstein.
Również Mercury Records postanowiło skorzystać na sprzyjającej Rush koniunkturze i 25.04 do dystrybucji trafiła najnowsza kompilacja przebojów zespołu pt. Gold. Wydawnictwo jest powieleniem Retrospective I i Retrospective II. Jedyną różnicą jest wstawienie "Working Man" w miejsce "Something For Nothing". Album jest dostępny tylko na terenie USA.

Z początkiem marca Neil dołączył do kolegów z zespołu, aby odsłuchać nowy materiał i wspólnie nad nim popracować. To, co usłyszał utwierdziło go w przekonaniu, że mimo tylu lat spędzonych razem, wciąż są w stanie podążać nowymi szlakami.

Tymczasem w corocznym plebiscycie czytelnicy magazynu Modern Drummer (MD) postanowili uhonorować Peart'a oddając na niego największą liczbę głosów w kategoriach:

Best Rock Drummer
Best Recorded Performance (R30)
Best Educational DVD (Anatomy of Drum Solo)

Tytuł Best Rock Drummer nie został mu przyznany, ponieważ w 1986 MD przyznał perkusiście Rush Honor Roll: Rock Drummer, Multi-Percussion (kategoria stworzona specjalnie dla Neil'a). Osoby z tym wyróżnieniem nie mogą brać udziału w kilku plebiscytach organizowanych przez MD. Jak widać, Peart inspiruje wciąż nowe pokolenia.

W oczekiwaniu na nowy album, 13.06 fani w USA otrzymali zapowiadane wznowienia koncertów Rush znanych z VHS (a także LaserDisc). Całość ukazała się w jednolitym opakowaniu pod nazwą Replay X3. W skład wydania wchodzą koncerty Exit...Stage Left, Grace Under Pressure Tour i A Show Of Hands. Dźwięk na płytach DVD zmiksowano w formacie DD 5.1, DTS 5.1 oraz PCM 2.0. Do każdej z płyt dołączono replikę tourbook'a. Przyjemnym dodatkiem jest płyta CD ze ścieżką z koncertu Grace Under Pressure Tour (znanego fanom z nieoficjalnego Currently In Vogue).
Warto wspomnieć, że w ofercie jednego ze sklepów internetowych w USA, na wspomnianym krążku CD, znalazły się dodatkowo utwory "Limelight" i "Closer To The Hart" (z DVD ESL) oraz "The Spirit Of Radio" i "Tom Sawyer" (z DVD ASOH). Minusem jest brak kompozycji "Lock And Key" na A Show Of Hands (dostępna poprzednio tylko w edycji LaserDisc).

W sierpniu ukazało się kolejne wydawnictwo dedykowane Rush. Jest to projekt M.Portnoy'a zatytułowany Cygnus and The Sea Monsters. Na płycie wydanej zarówno na DVD jak i CD znajdują się trzy suity Rush oraz utwór YYZ w wersji z Exit...Stage Left, wraz z solem na perkusji. Występ zarejestrowano 18.09.2005 w The Vic Theatre w Chicago. Oprócz Mike'a zagrali: Paul Gilbert - gitara, Sean Malone - bas i Jason McMaster - wokal.

W tym miesiącu, także z obozu Rush dotarły kolejne informacje. Producentem nadchodzącej płyty będzie Nick Raskulinecz, , a sesja nagraniowa ma się rozpocząć w listopadzie. Wkrótce potem podano oficjalnie, że posadę inżyniera dźwięku obejmie Rick Chycki współpracujący z grupą przy okazji R30.
Miesiąc później Lifeson ujawnił, że skomponowali już 9 utworów, a w sumie planują około 12. Alex wspomniał również, że większość materiału powstała przy użyciu klasycznej gitary. Podkreślił, że nowy album będzie bardzo melodyjny. Z kolei Neil dodał, że warstwa tekstowa dotyczy wiary i jej różnych aspektów, a zainspirowana została jego motocyklowymi podróżami po Stanach.

Także we wrześniu ukazała się zapowiadana wcześniej książka perkusisty Rush. Jest to swojego rodzaju pamiętnik, jaki tworzył Peart podczas jubileuszowej trasy zespołu w 2004r.

Październik przyniósł wznowienie DVD Rush in Rio w wersji jednopłytowej, bez dodatków.

Z początkiem listopada zespół przeniósł się do Allaire Studios w stanie Nowy York, gdzie rozpoczął "na poważnie" rejestrowanie materiału. Datę premiery nowego albumu ustalono wstępnie na kwiecień 2007r.

Mijający rok 2006 był bardzo pracowity dla Alex'a. Wystąpił on gościnnie na albumach takich zespołów jak: Edwin, Jakalope, The Drama Club oraz wziął udział w nagraniu ścieżki do filmu Trailer Park Boys: The Big Dirty Soundtrack.
Także Neil zagrał w trzech utworach na nadchodzącym albumie formacji Vertical Horizon.

Początek 2007r. to dobre wieści dla fanów. Lifeson potwierdził tournee, a także wspomniał o powstającym materiale, który dokumentuje prace zespołu nad płytą w studio. Członkowie Rush są bardzo zadowoleni ze współpracy z nowym producentem. Według nich jest on bardzo wymagający i inspirujący. Sam Raskulinecz twierdzi, że nagrywają album odwołujący się do najlepszych tradycji zespołu i z niecierpliwością wyczekuje chwili, kiedy trafi on do dystrybucji. W sieci pojawia się też pierwszy przeciek dotyczący tytułu nowej płyty. Snakes & Arrows, bo tak ma się nazywać najnowszy krążek, jest pierwszym od czasu A Farewell To Kings nagranym w przeciągu 30 dni.

W połowie lutego świat po raz pierwszy usłyszał dźwięki z nowej płyty. Był to 15sek. klip z nadchodzącego singla pt. Far Cry. Temperaturę podgrzewał akord charakterystyczny dla początkowych taktów suity Hemispheres. Atlantic Records podał, że płyta Snakes & Arrows ujrzy światło dzienne 01.05.
Wkrótce potem mogliśmy posłuchać 45sek sampla ww. numeru, a 12.03 zespół zaprezentował Far Cry w całości, na swojej odnowionej stronie. Również tego dnia singiel trafił do rozgłośni radiowych.

Zespół zrezygnował z rozsyłania promocyjnych kopii albumu do wybranych dziennikarzy, w zamian organizując dla nich sesje odsłuchowe. Tą drogą fani dowiedzieli się, że na S&A są aż trzy utwory instrumentalne, a cały album zawiera w sumie 13 utworów.

26.03 zespół zaprezentował harmonogram zbliżającej się trasy koncertowej, a w sieci pojawiła się okładka płyty i esej Neil'a zatytułowany The Game Of Snakes And Arrows. Zespół potwierdził także zamiar wydania płyty w nowym formacie MVI (wcześniej mówiło się o tzw. DualDisc). Zapowiedziano także wydanie na płycie winylowej.

Na początku kwietnia ukazał się za sprawą Vitamin Records album The Classical Tribute to Rush: Through the Prism. Jest to kompilacja zawierająca wybrane utwory z poprzednich płyt poświęconych Rush: Exit Stage Right - The String Quartet Tribute to Rush, Chamber Made: Baroque Tribute to Rush, The String Quartet Tribute To Rush's 2112 oraz The Piano Tribute to Rush. Natomiast zespół Porcupine Tree potwierdził gościnny udział Lifeson'a(solówka w utworze Anesthesize) na ich najnowszym krążku Fear Of A Blank Planet. Alex ma też swój wkład w przyszłoroczny album Tiles: Fly Paper.

Zgodnie z zapowiedziami 01.05 ukazało się najnowsze dzieło Kanadyjczyków. Płyta bardzo kontrastowa w stosunku do Vapor Trails, wypełniona po brzegi klasyczną gitarą i solówkami, których tak brakowało na poprzednim albumie.
Tego dnia do dystrybucji trafiły także pojedyncze koncerty wchodzące w skład pakietu Replay x3. Zawartość płyt jest identyczna w porównaniu ze zbiorczym wydaniem. Jakby tego było mało, otrzymaliśmy także kolejny album z przebojami tria w wykonaniu innych zespołów: Run For Cover: A Tribute To Rush. Tym razem za twórczość Rush wzięli się muzycy z takich kapel jak: Archives, Hemispheres oraz Limelight. Te nazwy nie pozostawiają wątpliwości, kim są ich muzyczni idole.

13.06 zespół otworzył trasę koncertową występem w Atlancie na HiFi Buys Amphitheatre. Tournee liczące 64 koncerty objęło USA, Kanadę i Europę. Zespół wprowadził kilka nowinek na scenie. Za Geddy'm ustawiono trzy wielkie rożna z napisem Henhouse(kurnik). W trakcie show na scenie pojawiali się kucharz, a także Wielki Kurczak, doglądając sztucznych kurczaków. Na scenie przed Alex'em ustawiono mnóstwo lalek Barbie, trzymających w dłoniach karteczki z różnymi napisami (oto niektóre z nich: I'm A Dino-Whore AKA Suckasaurass, My Grampa Says Your Cool, I Thought ZZ Top Had Beards, I'm Only Doing This To Pay For College). Za gitarzystą Rush, na wzmacniaczach, zalegały stada dinozaurów. Z poprzedniego repertuaru R30 powtórzyło się tylko 9 utworów.

Z innych ciekawostek "Circumstances" nie było grane od czasów Hemispheres Tour, "Digital Man" od pre - Grace Under Pressure Tour, "Witch Hunt" od Power Windows Tour i "Mission" od Presto Tour. Była to dopiero druga trasa, podczas której nie grali ani "2112" ani "La Villa Strangiato" (inną była trasa Counterparts Tour), zaś "Roll The Bones" zostało pominięte po raz pierwszy w ogóle.
Aż 9 utworów to numery z nowej płyty. 2/3 koncertu wypełnia zawartość płyt Permanent Waves, Moving Pictures i S&A. Z lat 90-tych mamy tylko jedną piosenkę. W przerwie, przed bisami, Geddy i Alex rzucali w tłum koszulki z napisem Feel Like Chicken? Utwór Tom Sawyer został poprzedzony animacją z postaciami z serialu South Park. Warto wspomnieć, że ta piosenka znalazła się na soundtrack'u remake'u filmu Halloween w reżyserii Rob'a Zombie.

W trakcie trasy miało miejsce ciekawe zdarzenie: w czasie jednej ze swoich motocyklowych eskapad, Neil poznał osobiście R.S.Foster'a, autora opowiadania A Nice Morning Drive, które w przeszłości zainspirowało go do napisania utworu "Red Barchetta".

19.06 otrzymaliśmy podwójny LP, a 26.06 S&A zadebiutowało w nowym formacie MVI (Music Video Interactive disc). Na krążku DVD zapisanym w formacie DVD-Video umieszczono film (45min.) z prac nad płytą, miks albumu w formacie DD 5.1, 94kHz/24 bit stereo, a także 192kbps MP3, tapety, ikony, galerię zdjęć, teksty utworów oraz książeczkę w formacie PDF.

Przed koncertami w Europie, fani otrzymali jeszcze połączenie obu dotychczasowych wydań w postaci Snakes & Arrows. Special UK Tour Edition CD/DVD.

We wrześniu, nakładem Main Man Records, ukazał się kolejny interesujący krążek - Lush: A Main Man Records Tribute to The Debut Rush And John Rutsey. Album zawiera utwory z pierwszej płyty, a także dwie piosenki z pierwszego singla zespołu.

Miesiąc później Mobile Fidelity zaserwował remaster Permanent Waves w serii Ultradisc II 24 KT Gold CD, a także na 180g winylu.

Trasa koncertowa Snakes & Arrows Tour zakończyła się 29.10 koncertem w Helsinkach.
Warto wspomnieć, że 16 i 17 października zespół sfilmował oba występy w Rotterdamie, na potrzeby nowego DVD. W zapowiedziach na rok 2008 mamy również koleją książkę Neila - The Roadshow Illustrated Companion. Bardzo prawdopodbna jest także kontynuacja trasy koncertowej. Szczegóły nie są na razie znane.

Jedno jest pewne: Rush nie powiedział jeszcze ostatniego słowa.

Ciąg dalszy (prawdopodobnie) nastąpi.

Opracował Grzegorz Szwoch (lata1968-2001) oraz Biomechanoid (lata2002- ) na podstawie:
   •   Tourbooks i wywiady ze stron TNMS i Grand Designs (już nie istniejących)
   •   Rush - wkładka - Tylko Rock 6/94
   •   Rush - Ruchome obrazy - wywiad z Geddym Lee,Tylko Rock 11/96.
   •   Vapor Trails Bio - dostępny na oficjalnej stronie zespołu
   •   powerwindows - najlepszej strony www dotyczącej grupy
   •   Chemistry - oficjalnej biografii zespołu
   •   Snakes & Arrows Tourbook - oficjalnego tourbooka trasy S&A